Waar en wanneer begin je met het je kinderen bewust maken van geld. Nu ik zelf binnenkort mama mag worden denk ik daar steeds vaker over na. Vooral omdat het lijkt alsof ik er nogal ouderwetse gedachten op na hou als het aankomt op veel dingen in de opvoeding en ik om me heen dingen zie gebeuren waar ik zelf nooit achter zou staan en waar ik in mijn ogen veel “fout” zie gaan. En het gaat in mijn ogen niet bewust fout, maar er worden veel fouten gemaakt uit liefde, of uit het “ik kan het toch doen” oogpunt. Maar help je daar je kind altijd mee? Ik denk van niet. Mijn visie hierop en hoe ik het zou doen vertel ik je in dit artikel.

Ik snap dat je je kind alles wilt geven, zeker als je dat financieel kunt doen. Maar ik denk niet dat je daar financieel zelfstandige kinderen van krijgt. En bij pech hebben ze hier op latere leeftijd ook nog last van. Als je je kinderen altijd alles maar geeft, verwachten ze dat altijd. Ergens voor moeten “werken”, of iets op dat moment niet kunnen kopen maar geduldig wachten en sparen is er niet meer bij. Wat als bij jou de financiële situatie omslaat? Of als je kind 18 jaar wordt en bij jou de toeslagen eraf gaan en je kind nog steeds verwacht dat het alles krijgt en niet hoeft te werken om bijvoorbeeld kleding te kopen of financieel bij te dragen in huis? Je maakt kinderen passief als ze denken dat er onbeperkt geld uit de muur komt, en op dat punt gaat er naar mijn mening bij velen structureel iets mis.

Mijn ouders hebben het in mijn ogen altijd goed aangepakt. En ja, dit was natuurlijk 30 + jaar geleden en er was bij ons toen geen geld in overvloed, maar het is nog steeds de manier die mij het meest aanspreekt en die mij tot op de dag van vandaag dankbaar maakt omdat toen het zaadjes gelegd is naar hoe ik NU met geld omga. En als ik het van mezelf mag zeggen, ik kan heel goed met geld omgaan.

Wij kregen thuis niet altijd iets. Maar er moest echt een reden zijn om een cadeau(tje) te krijgen. Wat mij nu opvalt is dat als er een kind jengelt in de winkel het beloond wordt met een cadeau “zo, en nu je mond houden”. Het leert naar mijn mening slecht gedrag aan. Als ik iets wil krijg ik het. Wij accepteerde vroeger en wisten vroeger ook dat niet ging. Gingen wij een dagje weg naar een pretpark dan hadden we eten en drinken mee, kregen tussendoor een ijsje en we kregen 5 gulden om aan het einde van de dag een souvenir te kopen. We konden dan struinen naar het juiste wat we wilde. Ook al wist ik niet wat ik in mijn handje had en wat er op het prijskaartje stond, mijn moeder/vader kon heel goed zeggen. Dat kan je nu niet kopen, maar deze wel. Ook op vakantie ontbrak ons aan niets. We gingen een paar keer uit eten, kregen een ijsje als we erop uit waren en we genoten volop. Maar we kregen ook eigen geld waar we heel de vakantie mee moesten doen en dat we mochten uitgeven aan hetgeen wij wilde. Of dat nou op dag 1 was of verspreid over de hele reis. Ik was toen al met budgetteren bezig, want het t-shirt op de markt van Leonardo DiCaprio koste X en daarbij wilde ik ook nog dat. En wilde mijn ouders en broer nog een keer trakteren op een ijsje en dan wilde ik ook nog snoepjes hebben voor op de terugreis in de auto. Voor mij was het een sport om het op de juiste manier uit te geven.

Door de opvoeding die ik genoten heb, en die ik ook mijn kindje wil geven heb ik dankbaarheid geleerd. Als ik nu wat van mijn ouders krijg, al is het iets klein, dan ben ik zo blij als een kind. Als ik een spaardoel voor mezelf heb bereikt voel ik me zo stoer, en als ik in mijn huisje om me heen kijk en me bedenk wat ik in mijn eentje heb klaargespeeld dan weet ik dat de grondleggers daarvan mijn ouders zijn. Want hadden ze mij alles maar gegeven wat mijn hartje begeerd, dan was dat op latere leeftijd een flinke dobber voor mij geweest.

Dus lieve ouder(s), wees bewust van het gedrag je nu hebt tegenover je kind, want het gaat er of het hele leven profijt van hebben…of ellende.

Deel deze post!