Member login

Username
Password

» Lost your Password?



LIFESTYLE: Mijn Indische roots

Vaak zien mensen wel dat er iets “anders” in zit bij mij.  Ik ben lastig te plaatsen. In Spanje denken ze dat ik Spaanse ben, in Italië Italiaanse en ga zo maar door. Ik pas overal wel. Op het moment dat ik dan zeg dat is Indisch ben worden wenkbrauwen opgetrokken en wordt er gezegd “dat had ik echt nooit verwacht”. Maar maken de looks hoe je je voelt? Er is een project in Nederland gaande en dat heet het twijfelindo project. Net zoals velen ben ik ook een twijfelindo, niet direct zichtbaar maar wel enorm trots op het feit dat ik een Indo mag zijn. Graag vertel ik jullie meer over de zoektocht naar mijn roots, lees je mee?

Vroeger heb ik nooit echt stilgestaan bij mijn indische afkomst. Natuurlijk was ik mij ervan bewust dat opa er anders uitzag en heeft een klasgenootje ooit tegen mij gezegd “Isabelle, hoe kan het dat jouw papa bruin is”, maar ik ben er nooit mee bezig geweest. Ik was heel jong, pas 6 jaar, toen mijn opa overleed en de verhalen die hij vertelde uit Indonesië waren de plantage verhalen. Hoe hij in de achtertuin speelde en hoe hij in zijn teen was gebeten door een slang toen hij in het bad stapte. Er was bij mijn opa een leven voor de oorlog en een leven na de oorlog. Over dat laatste werd niet gesproken, en er werd dus ook niet over gepraat. Mijn vader (en ik denk veel van mijn vaders generatiegenoten) hebben wel eens spijt gehad van het niet doorvragen. Maar hier ben ik, een derde generatie Indo, die zijn verhaal en het verhaal van vele andere Indoś levend willen houden. Die de cultuur en de trotsheid over het Indo zijn juist willen delen en uit willen dragen. Wij, de derde generatie, stelt vragen. wilt weten waar ze vandaan komen en wilt snappen hoe het geweest is. Gelukkig zijn er familieleden die wel willen vertellen, waardoor we heel veel puzzelstukken kunnen plaatsen en ons een beeld kunnen vormen van Indonesië en van het leven van mijn opa en zijn gezin daar. 

Om in de voetsporen van mijn opa te treden besluiten wij in 2016 de reis van ons leven te maken. Wij (pa, ma en ik) gaan 3.5 week naar Indonesië, waar we de grootste tijd op Java zullen doorbrengen en uitrusten op Bali. Tijdens de hele reis klopte mijn gevoel eindelijk. De geur, de mensen, het eten, kleine gewoontes die op zijn plek vielen. Mijn vader loopt met warm weer namelijk vaak mijn zijn shirt op zijn buik (wij vonden dat maar raar) en ineens zagen we overal mannen die hetzelfde deden. Het hurk zitten (djonkok), wat super fijn vind, maar nooit andere kinderen of mensen zag doen, zag ik nu ineens overal. Ik had een gevoel van thuiskomen. Het stukje dat miste. Wij hebben een reis afgelegd van Jakarta in het westen naar Pandji Situbondo in het oosten. We hebben uiteraard alle highlights van Java gezien, maar zijn ook met een adressenlijst op zoek gegaan naar de woningen van opa. Waar heeft hij gelopen, op school gezeten en gewoond. We hebben het gevoeld.

Een groot deel van zijn jeugd heeft mijn opa doorgebracht in Malang. Hij is opgegroeid op de plantage in Pandji maar toen hij ouder werd is hij voor het onderwijs naar Malang gestuurd met iemand die voor hem en zijn broer zorgde. Met regelmaat kwamen ook zijn ouders naar Malang. Hier heeft hij op twee adressen gewoond en bij beide adressen zijn wij natuurlijk langs gegaan. Op adres 1 woonde nu een tandarts en hebben wij even de binnenplaats mogen bekijken. Op plek twee stond een kantoor wat bij een naastgelegen hotel hoorde. Wij hebben ons verhaal verteld en we mochten naar binnen. Ze gaven aan dat er niets was veranderd. De tegeltjes op de vloeren waren hetzelfde, de kamerindeling onveranderd. Ik liep daar en dat was de eerste keer dat ik echt vol schoot. Ik kreeg kippenvel van mijn kruin tot mijn kleine teen. Het gevoel van de aanwezigheid van mijn opa was enorm. Daar op dat moment was hij erbij. En toen ik naar mijn vader keek, zag ik dat het hem ook heel veel deed. De laatste bijzondere stop was helemaal in Oost-Java waar we de plantage pandji Situbondo hebben bezocht. De plantage was van de familie, en ik ken de foto’s van de plantage en het blije jongetje in het gras. De boom voor de ingang van de plantage staat er nog, de trap waar een auto voor stond op 1 van de foto’s in onveranderd. We mogen niet naar binnen. Men is nog steeds een beetje bang dat we het wellicht terug willen. Het klinkt misschien gek, maar toen de oorlog uitbrak heeft iedereen in allerijl huis en haard verlaten (mijn familie heeft ook in een kamp gezeten) en zijn nooit meer teruggekeerd naar hun woning. Als je kijkt naar de registers dan is bijvoorbeeld onze familie huiseigenaar, maar er is nooit een overdracht geweest naar een andere eigenaar. Ineens, jaren later woonde er gewoon iemand anders. De waarheid is hard en heel confronterend. In Malang aten wij in een luxe hotel die een tentoonstelling hadden met zilverwerk uit die tijd. Zilverwerk uit huizen van mensen die nooit zijn teruggekeerd. Wij konden het niet bezoeken.

Zo zijn er nog zo ontzettend veel verhalen te vertellen, maar het blijft een blog en geen boek natuurlijk. Mijn roots waren al belangrijk voor mij, maar nu voel ik mij nog meer verbonden en heb ik mijn hart in Indonesië verloren. Ik voelde mij er ontzettend thuis en zie mijzelf mijn oude dag wel slijten in Indonesië. Als mensen aan mij vragen wat mijn afkomst is zeg ik ook vol trots dat ik een Indo ben. Want dat ben ik, of je nou half, kwart, een kwart van een kwart of wat dan ook bent. Je bent en blijft een Indo en daar ben ik MEGA trots op!

Hoi, ik ben Isabelle en geboren in 1985. Ik werk fulltime als rental sales agent bij een autoverhuurbedrijf, maar eigenlijk werk ik fulltime aan mezelf. In 2015 heb ik een gastric bypass gehad, ben 60 kilo afgevallen, en vanaf dat moment is mijn lust en liefde voor leven pas echt begonnen. Ik schrijf over mijn gastric bypass, mooie plekjes van Nederland, reizen in het buitenland, gezond en lekker eten en mijn positieve levensstijl.

Comments: 1

  • reply
    26 januari 2019

    Heeel herkenbaar! Ik ben ook een derde generatie Indo en afgelopen zomer naar Indonesië geweest. Ik herkende inderdaad (onbewust) ook super veel dingen en voelde me zó thuis. Heel bijzonder is het om Indische roots te hebben. Liefs X

Post a Comment

Translate »
Wishlist Member WooCommerce Plus - Sell Your Membership Products With WooCommerce The Right Way .