` MIND: Even pauze - Boost your Health

Member login

Username
Password

» Lost your Password?



MIND: Even pauze

Op een niet zo bijzondere dag krijg ik het bericht dat mijn huurders, de twee die in mijn appartement zitten, geen goed huwelijk met elkaar hebben en willen scheiden. De dame gaat er al snel uit. Er blijft een vriendelijke man over. Mijn vader, vriend, adviseur en ik verzinnen constructies om de man te kunnen laten blijven maar ondertussen denk ik na over de optie verkoop. Mijn vrijdag ochtenden zijn gevuld met online teammeetings voor hart organisaties om negen uur in de ochtend. Voordat die beginnen heb ik al vroeg een visje gehaald op de markt. Lees gauw verder!

Ik wil een boek schrijven en blogs want ik moet zichtbaar zijn online, want online daar gebeurd het tegenwoordig. Ik scrol door Instagram waar ik de kleine activiste voorbij zie komen, (in een tijd waarbij dit nog niet lang aan de orde is en alleen maar een ondenkbaar door een wappie uitgedacht scenario), maar ze waarschuwt voor een samenleving waarbij je straks niet meer zomaar op vakantie kunt. Zonder vaccinatie of test kom je er niet in. Ik voel mezelf boos worden want,  het zal toch niet? Nee dat gaat te ver. Ik ga van de telefoon af maar niet veel later popt er een whatsappje op met het bericht over of ik me ga laten vaccineren? Dat is het gesprek tegenwoordig: “Hoi, hoe is t? Ga jij je laten vaccineren?” Ik weet het wel, maar ik weet het niet. Ik weet ook nog niet of ik mijn huis moet verhuren of verkopen. Daar was ik gebleven voordat ik mij weer liet afleiden door iets over Covid. Mijn huis, wat moet ik met mijn appartement.

Als ik daar nog iet uitkom probeer mijn gedachten ergens anders op te zetten en ik mij te bedenken wat voor gevats ik zal zeggen op mijn social over mijn boek of zo. Iets fukking inspirerends natuurlijk. Ik heb ook nog gewoon werk, gewoon in loondienst wat je zou bijna vergeten. Ik heb ook nog eens een vriend en een kat. Moet ik nu eerst weten wat ik ga posten op mijn social of moet ik eest weten of mijn appartement ga verkopen? Wat betekent het als ik echt helemaal in Gilze zal wonen? Zonder Rotterdam, wat betekent dat voor mij? Ik weet het niet. Ik weet ook niet wat ik moet terug appen, want het gaat goed, denk ik? Ik weet het niet. Want dat de vraag van vaccineren er tegenwoordig achteraan of een soort van standaard bijkomt vind ik eigenlijk  niet zo fijn, maar goed mag ik dat zeggen? En mag ik zeggen dat ik weet of mij niet laten vaccineren? Mag ik hardop zeggen dat ik denk aan een: nee? Ik ben niet zo bang om als wappie gezien te worden, want ik was al wappie voordat ‘wappie’ een ding werd.

Maar ik weet niet of ik zin heb in een discussie. Om te vertellen dat ik door mijn groente, vitamines, groentesapjes die ik neem, het lopen wat ik doe nog nooit zo gezond ben geweest. Dat ik mij niet kan heugen wanneer ik ooit een griep heb gehad (nu bestaat deze niet meer, dat scheelt weer dus die kan ik niet meer krijgen.) Ik heb niet zo’n zin heb om te bewijzen dat ik gezond ben. Gezonder dan ooit. Ook met een driekamerig hart aan de rechterkant. Juist door mijn hart ben ik zo gezond want zonder dit hart had ik nooit geleerd wat gezondheid echt betekend en hoe je daarvoor zorgt. Ik heb namelijk de wappie gedachten om die gezondheid zo te willen behouden.Ik weet niet of ik hardop mag zeggen dat ik niet weet of een prik mijn gezondheid  waar ik hard voor gewerkt heb het zo goed te krijgen als zal verbeteren of verslechteren? Dat ik altijd met alles, (Covid of geen Covid) niet tegen medicijnen of operaties ben maar voor zo min mogelijk als het niet nodig is, als er misschien ook nog een andere optie is om je gezondheid te beschermen en een boost te geven? Ik weet niet of ik dat mag zeggen zonder dat er een discussie of ruzie komt, maar ik heb niet zo’n zin in een discussie. Tegelijk wil ik dichter bij elkaar komen in plaats van verder van elkaar verwijderd maar ik weet niet of ik dat heel rustig kan doen, ik weet ook niet of ik de juiste persoon ben. Ik weet niet eens of ik mijn appartement moet verkopen. Ik weet niet of ik in een dorp pas. Misschien moet ik dat eerst even weten voordat ik denk wereld vrede te kunnen aanpakken.

Ik weet niet of jij het onderwerp al door hebt, het enige wat ik nu weet is dat ik het even niet weet.

In plaats van door te gaan zeg ik: Ik weet het niet en dat is oké.

Wow. Diepe zucht. Adem uit. Heerlijk zeg. Ik hoef het even niet te weten. Ik mag het gewoon even niet weten. Alle organisaties waar ik aan mee werk mail ik en zeg ik even nee tegen.

“Nee ik ben er even niet bij.” Ik druk even op pauze knop. Ik lig op bed en ons katje Flippie springt op bed. Ik aai hem. Meer is er niet. Meer is even niet nodig. Weg met de telefoon. Doei social media. Als je de telefoon uitzet en het nieuws uitzet bestaat het dan nog? Als je niet elke dag cijfers zou horen zijn ze er dan nog? Zou je dan nog bang zijn? Als je het niet zou weten? Op welke cijfers heb je gelet? Hoeveel mensen zijn er besmet, heb je ook geteld hoeveel niet? Misschien werkt het precies zo dat wanneer iemand je tien complimenten geeft en één iemand geeft één kut opmerking en je al die andere tien vergeet maar juist die ene onthoudt.Wat niet wil zeggen dat die andere tien niet waar zijn. Het geeft alleen aan waar jij op focust en wat jij als waarheid aanneemt.

Ik voel iemand boven me hangen, het is mijn vriend, (ondertussen mijn verloofde want zo snel kunnen die dingen wel eens veranderen) die mij een knuffel geeft. Wat ik terug app, wat ik moet schrijven, wat ik met het appartement ga doen, wat ik in het dorp moet gaan doen. Weet ik niet, maar het gaat ook niet om antwoorden. Het gaat om stilstaan. Even stoppen, mogen stoppen. Als je het niet meer weet, mag je stoppen. In de ogen kijken van liefde, van mijn verloofde, de zachte haren voelen van Flippie. Dat is het enige wat er is. Wat er voor de rest gaat gebeuren, weet ik niet. Ik lig nog steeds op bed en spreid mijn armen. Mijn verloofde draait zich om en ligt met zijn hoofd op mijn borst. Door zijn haar heen gaan met mijn hand voelt zo fijn. En voordat ik mijn telefoon, laptop of iPad weer wil pakken, voordat ik mijzelf weer eens laat verleiden stop ik.

Mijn naam is Manon, 35, geboren met een driekamerig hart in plaats van vier, recht in plaats van links. Door zelfheling ging ik van hele hevige ritmestoornissen naar geen één. Naar mijn beste leven en conditie ooit. Ik wil laten zien hoe mooi anders kan zijn, leven vanuit het hart. Daar schrijf ik over, zodat jij het ook weet en hoop ik jou met mijn ervaring te kunnen inspireren. Liefs xoxo Manon

Post a Comment