` MIND: Hoe heb je dat gedaan? - Boost your Health

Member login

Username
Password

» Lost your Password?



MIND: Hoe heb je dat gedaan?

Ik vind het medische mondpakje verdacht veel lijken op zo’n weggooi ding. Ze zijn beide blauw en de de vorm is ook precies hetzelfde. Met dat we de parkeergarage uit lopen wissel pak ik een mondkapjes uit het apparaat waar staat: Wissel hier uw mondkapje. Het liefst loop ik in mijn blote mond en laat ik mijn glimlach zien, maar we zijn bij het ziekenhuis dus dan doe zelfs ik zo’n ding wel op. Er rijdt een pendelbus voorbij. Ik knoop de hoogste knoop van mijn jas dicht en loop tegen de wind in naar de ingang. Mijn vriend pakt mijn hand vast. Lees gauw verder!

Voor de eerste keer ooit loop ik het Amphia ziekenhuis Breda in, want ik ben al een tijdje van Rotterdam naar Gilze Brabant verhuisd en dus vond vooral mijn vriend het een goed idee om toch dichter bij Gilze een cardioloog te vriend te houden.

“Dit ziekenhuis heeft tegenwoordig  twee ingangen Molendijk en Langendijk, ” Zegt mijn vriend.

“Ik ben hier ook nog nooit geweest,” vervolgd hij.

We lopen de brede lange hal in, opzoek naar route 32 zoals ik op mijn bericht van het ziekenhuis op mijn telefoon gekregen. De brede lange hal doet mij toch ook iets denken aan het de ingang bij het Erasmus MC maar dan kleiner. Hier hoef ik verder geen trappen op, geen verdieping omhoog. Alles is “immer gerade aus.” Met aan weerszijde van de hal zijn paden naar de verschillende afdelingen.

Het is niet alleen de eerste ooit dat ik hier in het Bredase ziekenhuis ben, maar het is ook, hoe vreemd misschien ook, de eerste keer ooit dat ik samen met mijn vriend naar een afspraak in het ziekenhuis ga. Ik ben altijd samen met mijn beide ouders, of mijn vader samen geweest. Alleen ben ik nog nooit geweest. Ik heb wat traumaatjes in het ziekenhuis opgelopen en was altijd veel te angstig en zenuwachtig om alleen te gaan. Wie er ook mee ging, mijn vader was er altijd bij. Vandaag niet. Vandaag neem ik plaats in een nog lege wachtruimte nummer 1 naast mijn vriend. Nu er toch een paar andere mensen zeker boven de zeventig de wachtruimte in komen lopen legt mijn vriend zijn hand op mijn knie. “Jij haalt de gemiddelde leeftijd wel behoorlijk omlaag, schat.”

Voor de derde keer komt roept een zuster mevrouw “Ouwedingen” op. Toepasselijke naam bij hart afdeling.

“Mevrouw van der Giessen?” Ik sta op en loop mee voor de de hartecho. Ik lig denk ik ongeveer 20 minuten met mijn ontblote  bovenlichaam wanneer er een hoofd achter het gordijntje in de kamer verschijnt.

“Is dit de mevrouw met haar hart aan de rechterkant?”

“Ja,” antwoordt de verpleegster met het apparaat met gel op mijn borst.”

“Ik heb een paar leerlingen voor wie het heel interessant zou zijn om het hartfilmpje te maken. Dat zien we namelijk nooit hier. Alleen als u dat goed vindt, hoor? U mag het echt zeggen.”

Ik zeg dat ik het helemaal prima vind en even later rijdt de verpleegster het apparaat voor het hartfilmpje naar binnen. De jonge verpleegster staat aan de ene kant en de gevorderde verpleegster aan de ander. Als een soort inktvis plakken zijn tenktakels als zuignappen op mijn borst. De verpleegsters besluiten 2 hart filmpjes te maken. Één van de ‘normale’ kant en één van mijn (vreemde) kant.

“Dan kunnen ze het verschil echt goed zien he? Zegt de gevorderde verpleegster, “Dit is voor hun opleiding echt heel interessant. Dit zien we nooit. Het is echt heel zeldzaam.”

De zuignappen zitten ondertussen aan de verkeerde rechterkant.

“Nog één vraagje.”

“Ja,” zeg ik

“U mag het echt zeggen als u het niet wilt hoor.”

“Vraag maar.”

“Vind u het goed als we hier een foto van maken?”

“Als u hem niet op Facebook zet, vind ik het prima” antwoord ik. De dames zoeken de juiste hoek en proberen het van een paar kanten.

“We maken de foto niet van uw gezicht hoor”

Gelukkig denk ik, want een foto van mijn gezicht, DAT zou pas raar zijn.

Na dit avontuur is het tijd voor het gesprek met de dokter daar mogen mijn vriend wel samen naartoe.

“Heb je nog last van ritmestoornissen?”

“Nee.”

“Weet je wanneer de laatste keer was?”

“Ik kan me het echt niet meer heugen. Drie of al bijna vier jaar terug nu?”

“Wat doe je in het dagelijks leven?”

“Ik werk parttime zo’n 3 dagen. Daarnaast schrijf ik. Blogs. Doe ik vrijwilligers dingen. Podcast voor Harteraad.”

“Die werkt gewoon 40 uren per week aan dingen hoor,” vult mijn vriend bij.

“Sport?”

“Ik loop heel veel. Ik probeer in ieder geval mijn 10.000 stappen per dag te halen. Of meer.”

“Die loopt zo 13 kilometer per dag weg hoor,” Zegt mijn vriend.

“Loop je nog bij de psycholoog, of andere trajecten waar toen bij liep?”

“Nee,” Schud ik, “Ik heb geen angst voor mijn hart meer.”

De dokter kijkt mij verbaast aan.

“Hoe heb je dat gedaan?”

Ik kijk naar naar mijn vriend.

“Ik heb zelf op een gegeven moment naar alternatieve dingen gekeken. Wat ik zelf kon doen, Qua voeding. Emoties. Ik ben eerst terug gegaan naar het Sofia kinderziekenhuis.”

“Met Silvie” vult de dokter aan

“Want ik had wel wat trauma in het ziekenhuis opgelopen. Dat was het begin van de ommekeer. Toen ging ik scheiden want mijn ex en ik waren geen goede match. Toen kwam deze man.” Ik wijs naar mijn vriend. Verhuisde ik naar Brabant en werd heel mijn leven anders.

De dokter kijkt naar zijn beeldscherm.

“Ik vergelijk even de echo beelden met die van vandaag en de laatste in 2018?”

Ik was een tijdje uit beeld geweest. Ze waren mij vergeten en ik drong niet aan want het ging goed toch?

“Fijn dat je weer in beeld bent.” Zegt de dokter “Het ziet er goed uit. Hebben ze trouwens je bloeddruk opgemeten?”

“Nee,” antwoord ik

“Konden ze die niet vinden of?”

“Gewoon niet gedaan. Moet u dat nu nog doen?”

“Neuh hoor,” zegt hij, “Alles ziet er zo goed uit. Je bloed uitslagen zijn ook goed. Je hebt een hele goede nierfunctie en leverfunctie. Ik geloof het wel.”

Buiten is het eerste wat ik doe, dat medische kapje af. Als een kind van drie die veel te veel suiker op heeft spring ik op en neer aan de arm van mijn vriend en kus hem overal op zijn gezicht.

“Dankjewel” Gil ik. “Dankjewel!”

Thuis pakt mijn vriend mijn telefoon.

“Ik wil eens kijken wat jou record aan lopen is.”

Hij zoekt even in mijn telefoon.

“Jouw record is 20862 stappen per dag! En in heel de maand april liep je gewoon 175 kilometer bij elkaar!”

Het zit er nog een beetje bij me in om korte antwoorden te geven in het ziekenhuis om er zo snel mogelijk weer uit te zijn. Maar het ging nooit zo goed als nu.

Nog nooit eerder, nog nooit was ik zo relaxed in het ziekenhuis.

Nog nooit ging ik zonder mijn vader naar het ziekenhuis.

Nog nooit ging ik samen met mijn vriend.

Nog nooit had ik zulke goede resultaten.

Ik wou graag als afsluiter van deze blog een paar dingen meegeven:

  1. Blijf altijd in jezelf geloven. In jouw eigen hart, jouw gevoel. Hoe alternatief ook.
  2. Vergeet niet hoe uniek je bent. Wat voor jou normaal is, is dat vaak niet. Jij bent uniek.
  3. Verzamel de juiste mensen om je heen.
  4. Geef nooit op.

Mijn naam is Manon, 35, geboren met een driekamerig hart in plaats van vier, recht in plaats van links. Door zelfheling ging ik van hele hevige ritmestoornissen naar geen één. Naar mijn beste leven en conditie ooit. Ik wil laten zien hoe mooi anders kan zijn, leven vanuit het hart. Daar schrijf ik over, zodat jij het ook weet en hoop ik jou met mijn ervaring te kunnen inspireren. Liefs xoxo Manon

Post a Comment