Member login

Username
Password

» Lost your Password?



MIND: Opgebrand? Zo begon mijn burnout

Ik krijg weleens de vraag wanneer de burn-out nu eigenlijk begon. Als ik terugdenk dan begon voor mij de druk toch wel echt op te bouwen toen in ik 2009 een studie en werk met elkaar ging combineren. Ik deed de studie ‘docent Engels’ en ik besloot daarnaast maar meteen de vuurdoop voor de klas te doen en meteen in praktijk te brengen wat ik op school leerde.

Ik deed een jaartje langer over mijn studie, maar met pijn en moeite deze toch goed af kunnen ronden. Voor de klas had ik het ondertussen al behoorlijk moeilijk gehad. De perfectionist in mij wist niet goed om te gaan met lessen die niet waren gelopen zoals ik ze van tevoren had bedacht. Na een korte periode van overspannen thuis zitten (lees: 5 weken in totaal) ging ik naar een psychologe en leerde daar beter om te gaan met mijn perfectionisme voor de klas.

Echter schoot ik daarna door in het ‘perfectionistisch – niet perfectionistisch’ zijn en kon het me allemaal steeds minder schelen. Dat is natuurlijk ook niet goed.

Ik merkte dat ik steeds minder graag naar mijn werk ging en dat ik er steeds meer een soort van aversie voor kreeg. Maar goed, ondertussen huis gekocht en verbouwd en daarna meteen zwanger en na 1,5 jaar met de kleine Bas zwanger van Thijs. Ik zat daar wel goed met mijn vaste contract en ik ‘zat mijn tijd uit’.

Toch kon ik ook echt geen afscheid nemen, want ik deed het ten slotte allemaal voor de leerlingen. Alles voor de leerlingen. Ik kon me dan ook niet voorstellen om weg te gaan en de leerlingen in de steek te laten. Tot schooljaar 2017-2018 aanbrak. Ik had met mezelf afgesproken dat ik me tot de herfstvakantie niet ziek mocht melden, hoe dan ook!

Dat deed ik dan ook niet.

Na de herfstvakantie hetzelfde met mezelf afgesproken tot aan de kerstvakantie. Op gesprek bij de teamleider die het allemaal zo super vond gaan! Maar hij wist niet dat ik iedere keer gebroken thuis kwam en alle frustratie en overprikkeling thuis afreageerde. Ik wilde met rust gelaten worden en opladen. Maar dat gaat niet als je moeder van twee jonge jongens bent.

Voor de zoveelste keer ging ik naar de fysio om mijn nek en schouders weer eens los te laten maken. Zo’n 1 à 2 keer per jaar ging ik naar de fysio om alles los te laten kneden omdat ik zware hoofdpijn kreeg. Daarnaast had ik ook ieder jaar een periode van hartkloppingen en van duizeligheid. Toen de fysio en mijn man tegen me zeiden dat het misschien eens tijd werd om naar de huisarts te gaan, heb ik dit advies toch maar opgevolgd.

Deze verwees me meteen door naar de POA en zij zei meteen dat ik rust moest pakken omdat ik een burn-out had. Ik zat daar met mijn mond vol tanden omdat ik het maar raar vond dat ik dit advies kreeg. Ik had al die tijd al ‘verstand op 0 en gaan!’ gedaan, maar dat lukte me niet meer.

Nog 1,5 week geprobeerd op 50% werken op advies van de arbo-arts. Dit leek even goed te gaan, maar thuis gekomen was ik nog steeds helemaal kapot.

Toen was de kogel door de kerk. Ik kon niet meer, ik was volledig opgebrand, uitgeblust. Ik heb er lang aan moeten wennen, want ik was in mijn ogen zwak. Ik voelde nog steeds verantwoordelijkheid voor mijn leerlingen, ik had ze in de steek gelaten!

Nu ben ik 10 maanden verder. Ik ben nog steeds niet waar ik wil zijn en dat vind ik vreselijk vervelend, maar ik kan niet anders dan me erbij neerleggen en aan mezelf blijven werken. Ik heb het idee dat ik mezelf nu een beetje beter leer kennen. Wie weet wat de toekomst me allemaal nog zal brengen..

Hi, ik ben Wendy. Sinds 5 augustus 2017 mijn levensstijl eindelijk zo om weten te gooien dat ik me er prettig bij voel en 21 kilo ben afgevallen. Ik ben er nog niet, maar ik neem de tijd!

Post a Comment

Translate »
Wishlist Member WooCommerce Plus - Sell Your Membership Products With WooCommerce The Right Way .