Member login

Username
Password

» Lost your Password?



Nierplezier met….eiwitten

MIJN NIEUWE VRIENDJE * ZOUT * NATRIUM * KALIUM * FOSFAAT * EIWITTEN

Oké dus de moeder van Wouter was geen match en de tijd begon voor Wouter te dringen, maar opgeven was zeker geen optie! Onze liefde maakte voor ons een hoop goed. In onze ogen hadden we het perfecte leventje samen met zoonlief. Alles zagen we door een roze bril. En zo leefden we ook. Het was namelijk ondanks alles een heel mooie tijd. Daarbij kwam dat Wouter zich al die tijd bijzonder goed staande wist te houden ondanks zijn vervuilde, maar prachtige lichaam. Omdat de onderzoeken van zijn broer nog wel even zouden duren, zat er dus niets anders op dan gelukkig en verliefd te blijven.

 

“…Er zijn dierlijke en plantaardige eiwitten. Dierlijke eiwitten zitten vooral in vlees, vis, melk, kaas en eieren. Plantaardige eiwitten zitten vooral in brood, graanproducten, peulvruchten, noten en paddenstoelen.”

 

De uitdaging bij eiwitten zat bij ons dieet met name in vis, vlees en dierlijke producten. Wij zijn een gezin met echte vleeseters en nog meer vis, dus vonden het dan ook erg lastig hier voldoende op te letten.

De beste motivatie was wel dat op het moment dat Wouter te veel eiwitten binnenkreeg, hij hier erg ziek van werd. Of eigenlijk moet ik ‘zieker’ zeggen. Een gemiddelde dag begon vrijwel altijd voor hem met misselijkheid en overgeven. Hierna voelde hij zich gelukkig weer goed. Wanneer hij een dag veel eiwitten binnengekregen had, merkte hij dit de dag erna direct.

Bij ernstige nierschade (30% nierfunctie of minder) ontstaan er klachten als gevolg van de ophoping van ureum. Bijvoorbeeld moeheid, jeuk, hoofdpijn, misselijkheid en braken. Minder eiwit eten helpt om zulke klachten te voorkomen.

Bij de vertering van eiwitten uit voeding ontstaan afvalstoffen. Bij ernstige nierschade hopen die op in het bloed. Daarom is een dieet nodig met minder eiwitten. Ook slikte Wouter medicatie om zijn lichaam te helpen bij het afbreken van eiwitten.

Dankzij zijn nuchtere blik op de situatie en altijd kalme houding, bleef de sfeer thuis ondanks alles altijd rustig. Ik bleef er ook rustig onder, wat best uitzonderlijk is in een dergelijke situatie. Ik kon me enorm zorgen maken, maar onrust hadden we nooit.

De onderzoeken gingen gestaag verder. Iedere zoveel tijd meldde Wouter zich bij zijn nefroloog, leverde zijn bokaal met 24-uurs urine in en verscheen bij het priklab. Daarnaast was het zo nu en dan nodig om naar het LUMC te gaan voor het transplantatie voortraject. We spraken met diverse artsen, chirurgen en begeleiders. Iedere keer weer namen zij ruim de tijd voor al onze vragen en verstrekten ons de informatie, altijd even kundig en uiterst vriendelijk. Hierbij werd het al snel duidelijk dat na de operatie Wouter zich vrijwel direct een heel stuk beter zou gaan voelen. Ondanks dat zou hij nog wel een paar weken in het ziekenhuis moeten blijven en werd het revalideren minimaal op een maand of drie geschat.

Tijdens één van de opnamedagen op het transplantatiecentrum kwamen wij in contact met een man die net getransplanteerd was. Deze man van middelbare leeftijd verbleef hier inmiddels drie en een halve week door een nog altijd te hoog creatinine gehalte. Na twee keer eerder te zijn opgeroepen voor een donornier van een overledene, was de beste man eindelijk getransplanteerd. Zijn ruim zestien maanden durende dialyse hel kwam daarmee eindelijk tot een eind. Hij dialyseerde in het ziekenhuis drie tot vier keer per week 4 uur. Wat overigens normaal is voor dialyserende nierpatiënten. Met reistijd en alle andere onderzoeken, was dit voor hem al bijna een fulltime baan. Zeker doordat hij door de vermoeidheid net als Wouter in de middag eigenlijk al op was. Hij vertelde dat hij de andere dagen voorheen nog een kantoorbaan had als accountant, maar dat dit door het gebrek aan concentratie niet langer kon.

Jeetje wat klonk dit herkenbaar voor Wouter. Hij werkte op dat moment nog 40 uur per week en voelde zich schuldig wanneer hij weer eens naar het ziekenhuis moest voor controle of onderzoeken. Zijn lijf was zo enorm bezig met overleven dat zijn concentratievermogen bleef verslechteren. Wat in feite erg vergelijkbaar is met bijvoorbeeld een laatste stadium van een zwangerschap, waarbij de vrouw concentratie verliest doordat alles in haar lijf met de baby bezig is. Het enige verschil daarbij is dat de vrouw wordt ontzien door een zwangerschapsverlof. Wat erkenning geeft dat het lichaam en brein de focus elders heeft liggen. Helaas werkt dat in Nederland bij (chronische) ziekten niet zo. Overleven is dan geen gegronde reden voor een werkgever om minder of aangepast werk te bieden of gedeeltelijke/volledige ziekmelding, dit kost immers geld. En zeker wanneer iemand zoals Wouter zich zo goed mogelijk staande weet te houden, zal daar geen noodzaak in gezien worden.

Het begrip voor de situatie kwam er vanuit Groot Brittannië gelukkig nog altijd in overvloed! Zijn oud werkgever en inmiddels goede vriend Jonathan, eigenaar van The Breakfast Club in London, en zijn oud collega’s zochten nog regelmatig contact om te kijken hoe het ervoor stond. Hun Woutski moest en zou beter worden! Niet voor het bedrijf, niet om financiële redenen, maar alleen met de simpele reden dat zij hun vriend beter wilden zien.

Iedere week weer takelde Wouter af. Zijn lijf begon op te raken. Maar uiteindelijk kwam dan het verlossende woord. Het telefoontje waar iedereen zo ontzettend lang op wachtte. De nier van zijn broer Marijn was een match…

Mijn naam is Jennifer en ik ben 34 jaar. Ik ben chaotische moeder, enthousiaste vriendin, liefdevolle partner en een waanzinnig nieuwsgierig mens. Alles wat ik met jullie delen mag, komt daaruit voort. Lees, geniet mee en vul mij aan!

Post a Comment

Translate »
Wishlist Member WooCommerce Plus - Sell Your Membership Products With WooCommerce The Right Way .