Member login

Username
Password

» Lost your Password?



PERSONAL: Angst voor verlies

Op dit moment ben ik 32 jaar. Een leeftijd waarbij ik me heerlijk voel. Je kunt nog een soort van meedoen met de “wilde” twintigers, maar ook de mooie volwassen gesprekken voeren met de veertigers. Je valt nergens uit de toon. Mits je besluit uit te gaan en iedereen is jonger dan 21. Dan voel je je ineens wel heel oud. Bewust werd ik mij pas echt van mijn leeftijd toen mijn ouders dingen gingen mankeren.

Ik ben op dit moment nog ontzettend gezegend met een vader en een moeder. In mijn directe omgeving heb ik al vrienden die één of beide ouders moeten missen, en dat heeft mij wel aan het denken gezet.

Toen ik 18 was ben ik mijn vader bijna kwijtgeraakt aan een hartinfarct. Hij was 49 en artsen zeiden dat het een wonder zou zijn als hij het nog een aantal jaren zou kunnen volhouden. Nog geen 6 maanden na het hele gebeuren zat mijn vader alweer op de fiets om naar zijn werk te gaan. Er verstreek een jaar, er verstreken twee jaren en drie, en op dit moment zijn wij ruim 14 jaar verder en meneer is er nog steeds. Natuurlijk wordt hij op de been gehouden door een doosje vol met pillen, en hielp het ook niet mee dat hij een goedaardige tumor in zijn nek kreeg en suikerziekte, maar hij is er nog wel. En hoe, he is alive and kicking!

Om mijn moeder heb ik mij nooit zorgen hoeven maken. Zij had nooit wat. Zelfs geen griep. Nou ja, misschien had ze wel griep, maar het is en blijft een vrouw en een moeder. Die gaan door en door. Dit veranderde een aantal maanden geleden toen mijn moeder met wat rare klachten naar de huisarts ging. Ze was een beetje vermoeid, voelde zich regelmatig onwel worden en was gewoon niet fit. Nadat ze door de huisarts werd doorverwezen naar het lab voor bloedonderzoek hadden wij nooit durven denken dat we nog geen dag later te horen kregen dat het bloed niet goed was. We kwamen in een rollercoaster. Mama blijkt leukemie te hebben. Hoe is het mogelijk dat iemand die nooit ziek is, nooit ziek was, nu kanker heeft?

Opeens greep het me naar de keel. De realisatie dat ik een vader heb van 64 die al ruim 14 jaar in reservetijd leeft en dat ik een moeder heb van bijna 61 met kanker. Ineens realiseerde ik me dat ik ouders heb die aan de verkeerde kant van hun leven zitten. Het grootste gedeelte zit erop. Al zouden ze honderd worden, dan nog zitten ze aan de verkeerde kant met hun leeftijd. Dat gegeven benauwd mij enorm. Het benauwd mij dus niet dat ik 32 ben en ouder word, want dat is juist mooi en fijn. Maar het benauwd mij dat met het feit dat ik ouder word, mijn ouders dit ook worden. En die moeten gewoon even voor altijd deze leeftijd houden die ze nu hebben.

Bang voor de dood ben ik nooit geweest, dus snap ik dat het gek klinkt als ik zeg dat ik wel bang ben mensen te verliezen. Het hoort bij het leven, maar soms zou ik willen dat ik mijn hoofd lekker diep in het zand zou kunnen steken.

Doen jullie ook wel eens aan struisvogelpolitiek?

Hoi, ik ben Isabelle en geboren in 1985. Ik werk fulltime als rental sales agent bij een autoverhuurbedrijf, maar eigenlijk werk ik fulltime aan mezelf. In 2015 heb ik een gastric bypass gehad, ben 60 kilo afgevallen, en vanaf dat moment is mijn lust en liefde voor leven pas echt begonnen. Ik schrijf over mijn gastric bypass, mooie plekjes van Nederland, reizen in het buitenland, gezond en lekker eten en mijn positieve levensstijl.

Post a Comment

Translate »
Wishlist Member WooCommerce Plus - Sell Your Membership Products With WooCommerce The Right Way .