Member login

Username
Password

» Lost your Password?



PERSONAL: Annick heeft een psychiatrische hulphond

Hulphonden, we weten allemaal wat ze doen, en hoe ontzettend belangrijk ze zijn. Mensen met een handicap kunnen hun leven terugkrijgen doordat ze een buddy bij zich hebben die ze ondersteunt in hun dagelijkse bezigheden. Wij zien de honden vaak gelinkt aan mensen met een visuele beperking of bij mensen met een lichamelijke beperking. Maar wisten jullie dat mensen met een psychische aandoening ook ontzettend veel baat hebben bij een hulphond, ook wel een psychiatrische hulphond genoemd. Ik kende het fenomeen wel, en er is langzaamaan wat meer aandacht voor aan het komen, maar wij vinden dat dit in de spotlight moet komen te staan. Daarom sprak ik met Annick Box over het belang van een hulphond bij psychische problemen, lees je verder?

Annick Box, een super enthousiaste vrouw van bijna 31 jaar en woonachtend in Eindhoven heeft een psychiatrische hulphond. Op dit moment werkt ze niet maar is ze druk bezig om haar hond Nova op te leiden tot haar persoonlijke psychiatrische hulphond. Je kunt je wellicht wel indenken hoeveel tijd hier in gaat zitten. Maar Annick zit niet stil. Ze geeft regelmatig gastlessen op scholen over haar eigen ervaringen binnen de GGZ en over haar eigen problematiek. Als de opleiding van Nova achter de rug is dan wilt ze graag een opleiding gaan volgen tot ervaringsdeskundige zodat ze nog meer mensen kan helpen, inspireren en informeren.

Op de vraag wanneer de psychische klachten zijn ontstaan en wanneer ze dit zelf begon te merken geeft Annick het volgende antwoord. “Ik ben van mijn 8e tot mijn 16e gepest, ik weet niet of ik op mijn 8e al echt psychische klachten had. Natuurlijk deed het me veel pijn en verdriet maar zo erg als het zou worden was het zeker niet. Ik denk dat het vanaf mijn 14e echt begonnen is, toen leek ik te beseffen dat het pesten nooit meer over zou gaan”.

Er is in de jaren die volgende een hoop gebeurt. Op haar 14e begon Annick zich te beschadigen en werd ze echt depressief. Haar wisselende stemmingen zorgde ervoor dat het beschadigen de ene keer erger was dan de andere keer. Later bleek dat haar stemmingswisselingen te maken hadden met de diagnose borderline. Annick begon er zelf echt last van te ondervinden toen ze merkte dat ze steeds meer begon na te denken over het niet meer willen leven. “Na ruim 8 jaar lang horen dat je lelijk bent en niets meer waard bent, dan geloof je ook dat zelfmoord de enige uitweg kan zijn”. Annick heeft meerdere zelfmoordpogingen gedaan, waarvan die in juli 2017 het heftigs is geweest. Nadat ze op de IC terecht kwam ging bij haar de knop om. Zo zegt ze zelf “Ik wilde dit niet meer. Ik wilde gaan leven, ik was er klaar mee! Ik ging LEVEN”.

Vanaf dat moment heeft Annick er alles aan gedaan om beter te worden, Ze heeft verschillende (gedwongen) (crisis) opnames gehad, en is een jaar in therapie geweest voor haar borderline. Dit deed ze door 5 dagen intern te zijn in een kliniek en in het weekend naar huis te mogen. Dit leek in eerste instantie goed aangeslagen te zijn, maar helaas bleek dit toch niet het geval. Daarnaast is ze in 2015 drie maanden naar Zuid Afrika geweest voor behandeling van haar eetstoornis wat heel goed heeft geholpen en waar ze nu helemaal geen problemen meer mee heeft. De laatste behandeling die ze heeft gehad was in 2017 waarin ze deels gedwongen opgenomen is geweest op de KIB (kliniek intensieve behandelingen).

Annick wist dat er iets moest gaan gebeuren wilde ze stappen in de goede richting gaan zetten. Jaren geleden had ze iets gelezen over hulphonden voor mensen met PTSS, maar na enige research had ze de hoop opgegeven. Toch bleef er iets knagen en is ze in mei 2017 bewuster gaan zoeken naar hulphonden voor PTSS, vooral omdat ze dacht “er moet toch ook iets zijn voor mensen zoals ik”. Uiteindelijk kwam ze uit bij de website van stichting Bultersmekke, een stichting die psychiatrische hulphonden opleidt. Ze hebben kort contact gehad, alleen het geld wat ze bij elkaar moesten krijgen voor de hond was zoveel en ging nooit lukken dat ze geen licht meer zag en de heftige zelfmoordpoging deed. Zelf zegt ze hierover “Ik overleefde de poging en ging een frisse start maken en zette me 200% in voor de hond, hij zou er komen! Ik was vastberaden! Ging allerlei dingen opzoeken, contacten leggen en mailtjes versturen. Ik zocht al een pup uit voor ik überhaupt een intakegesprek had gehad”

Bij Bultersmekke werken ze gelukkig niet met wachtlijsten. Je krijgt ook geen hond van deze stichting. Ze werken met de methode dat de persoon zelf een hond aanschaft en dat zij (na een intakegesprek over wat de “klachten” zijn en waar de hond je bij zou kunnen helpen) je thuis komen begeleiden. De trainster van Annick, Anoesjka komt 1 keer per 6 weken. Dan wordt er in totaal 3 uur getraind en in de daaropvolgende 6 weken traint Annick haar hond Nova zelf. Tussendoor is er whatsapp of telefonisch contact bij vragen, wat natuurlijk super fijn is.

Maar waar helpt een psychiatrische hulphond nou precies bij? Annick kan dat super goed uitleggen. “Nova is nog in opleiding dus ze kan nog niet alles wat ze nog gaat doen voor me. Wat ze nu doet is me wakker maken uit nachtmerries en herbelevingen. Dit heb ik haar niet aangeleerd maar dit is ze uit zichzelf gaan doen. Doordat ik Nova vanaf dag 1 (7,5 week oud) dat ze bij me kwam wonen op mijn slaapkamer heb laten slapen weet ze precies wanneer ik een nachtmerrie heb. Ze wordt dan wakker en likt me over mijn wangen, armen of benen. Net zo lang tot ik wakker ben. Dan gaat ze naast me zitten of komt heel lief tegen me aanliggen om me gerust te stellen. Nova kon dit al toen ze nog maar 8 maanden was! Verder kan ze me “coveren”. Dit houdt in dat als we in een winkel zijn en ik voor een schap sta te kijken welk product ik wil, dan gaat Nova met haar zijkant tegen mijn knieholtes aan staan. Zo vormt ze voor mij een barrière en veilig gevoel tussen mij en de andere mensen in de winkel. Daarnaast is het ook zo dat sinds de komst van Nova ik “gewoon” weer buiten kom, ik ga weer alleen naar de supermarkt (wat ik niet meer durfde), ik ga mijn geliefde theater weer in waar ik zó ontzettend van kan genieten, mijn Eftelingabonnement doet weer dienst en ik heb iemand die onvoorwaardelijk van me houdt en altijd blij is om me te zien. Ze laat me nooit alleen, mijn vader zegt wel eens “het lijkt wel of er een elastiek tussen jullie zit” zo samen zijn we.

Als Nova helemaal is uitgeleerd dan zal ze ook paniekaanvallen en angstaanvallen gaan herkennen en hierop inspelen. Ook zal ze het licht aandoen in de nacht als Annick een nachtmerrie heeft en zal ze haar eraan herinneren als ze haar medicatie moet innemen. Nova zal echt de rechterhand gaan worden van Annick.

Toch ben ik ontzettend benieuwd hoe de omgeving van Annick reageert op het feit dat ze een psychiatrische hulphond heeft. Ze krijgt positieve en negatieve reacties, wat bijna onbegrijpelijk is. Annick zegt hierover ”Vrienden en familie reageren heel goed. Vreemden kunnen echt heel vervelend reageren en dat is best lastig. Ik krijg regelmatig nare opmerkingen die mensen vast niet zo bedoelen maar mij wel raken. Opmerkingen als “jij hebt niks, waarom heb je een hulphond?”, “volgens mij heeft jou hond meer hulp nodig dan jij” of “wanneer moet je de hond aan het echte gezin geven” zijn bijna dagelijkse kost”.

Ook vertelt Annick mij dat mensen blind lijken voor de woorden die op Nova haar dekje staan, er staat met grote letters “Hulphond, niet afleiden” op, maar alsnog aaien ze haar of maken ze vervelende afleiding geluidjes. Dit is erg vervelend aangezien het de training volledig verstoord.

Helaas is een psychiatrische hulphond niet voor iedereen weggelegd. Als je de keuze voor jezelf hebt gemaakt, dan zit er een behoorlijk prijskaartje aan vast. Het is bijna onbegrijpelijk, maar een psychiatrische hulphond wordt door de verzekering niet vergoed omdat niet bewezen is dat een psychiatrische hulphond echt werkt. Heel vreemd, omdat zoveel mensen hier het bewijs van zijn, Annick is daar 1 van. Een hulphond is hun redding. Helaas wordt hier dus anders over gedacht en kijken ze niet naar het dat 1 maand klinische opname gelijk staat aan 1 hond. Annick is in totaal 5 jaar opgenomen geweest. Voor de toekomst zou het zo handig zijn om de psychiatrische hulphond meer aandacht te geven, en om hem te vergoeden. Dit zou ze ontzettend veel geld schelen.

De vraag is, hoe kunnen we hier meer aandacht aan geven? Annick weet hier wel wat op. “Ik ben zelf heel druk bezig op al mijn social media, Instagram, Facebook en YouTube. Ik ga binnenkort een storytime video maken en ik hoop heel erg dat deze viraal gaat. Ook ben ik samen met een vriendin, Marijn Fidder, een fotoserie aan het maken over de psychiatrische hulphond. We gaan verschillende dagen en momenten vastleggen en uiteindelijk proberen daarmee de media in te komen!

Mijn grootste droom is om pubers/jongeren en mensen van mijn leeftijd die met psychische problemen kampen te kunnen helpen, samen met Nova, ze te steunen, te sturen en ze te laten zien dat het leven écht beter kan worden! Ik heb dat in mijn slechtste periode namelijk heel erg gemist en ik zou heel graag juist die mensen willen helpen! Dus ik denk dat als ik mezelf en Nova meer bekendheid zou kunnen geven, en wij samen als team anderen kunnen helpen ik nóg gelukkiger zou worden. En ik denk ik niet alleen maar alle mensen die zich slecht voelen en die ik kan helpen ook”.

Wil jij Annick, Nova en haar verhaal ook steunen zodat er meer bekendheid komt voor de psychiatrische hulphond, deel dan dit verhaal. Volg Annick en Nova op social media en deel haar verhaal zo vaak mogelijk om nog meer bekendheid te genereren voor de psychologische hulphond:

Instagram: @hulphondnova @annickboxx
Facebook: https://m.facebook.com/hulphondnova

Wij van Boost your Health staan volledig achter deze actie, jullie ook?

Fotocredits: Marijn Fidder

Post a Comment

Translate »
Wishlist Member WooCommerce Plus - Sell Your Membership Products With WooCommerce The Right Way .