Member login

Username
Password

» Lost your Password?



PERSONAL: Vivian heeft chronische clusterhoofdpijn en kan eindelijk weer fijn leven

Ongeneeslijk ziek, dat kan niet, dat mag niet! Ik ben pas 40 jaar als ik dat te horen krijg. Ik geniet juist heel erg van mijn leven. Ik werk 60 uur per week met mijn personeel in mijn beautysalon. Ik zorg voor de kinderen, volg een avondcursus en heb een heerlijk druk sociaal leven. En daar gaat het dan ook mis.

Er zijn dan wel waarschuwingen hoor. Concentreren lukt niet goed. Hoofdpijn is er wel dagelijks, maar och niet aanstellen, gewoon doen of het er niet is. Super slim!

Mijn lijf denkt dan ook, het moet dus duidelijker. Mijn gezicht staat scheef, mijn oog traant en ik heb vreselijk veel pijn in mijn hoofd. Na een nacht in het ziekenhuis krijg ik de diagnose van de neuroloog.

DRCCH, chronische clusterhoofdpijn waarbij geen enkele medicatie helpt. Ook wel zelfmoordhoofdpijn genoemd.

Zeven aanvallen per dag van ruim anderhalf uur, het gevoel alsof er een gloeiend heet mes in mijn oog steekt. Het enige wat ik kan doen is vechten om te overleven. Ik moet mijn zaak verkopen en beland in de schuldsanering en moet leven van een bijstandsuitkering.

Het is een vreselijk zwaar gevecht, om de paar uren die onmenselijke pijn. Ik val mezelf aan en verwond me dagelijks tijdens de aanvallen. Dit kan mijn leven niet zijn. Jaren ben ik dag en nacht afhankelijk van de zorg van familie en vrienden. Ik kan de deur nauwelijks uit en ben zo ontzettend moe door dit gevecht. En dan die angst! Wanneer gaat het echt mis? Het lijkt eerder een kwestie van tijd dan of het gaat gebeuren. Ik moet volhouden!

Elk medicijn wat er te vinden is krijg ik voorgeschreven. Op een gegeven moment slik ik 13 verschillende medicijnen per dag., zonder resultaat. Spuiten, zuurstof en een vreselijk pijnlijke operatie waarbij ik niet verdoofd kan worden en de artsen met een naald door mijn wang achter mijn oog de zenuwen proberen te verbranden, alles wordt uit de kast gehaald. Maar het beest ( de cluster) trapt er niet in.

Mijn neuroloog weet zich geen raad en blijft zoeken naar een oplossing. Ik kan letterlijk 1 en 1 niet meer optellen, zoveel energie kosten de clusters. De dagen zijn gevuld met aanvallen en uitrusten. En als ik ongelukkig een keer alleen ben tijdens een aanval, ben ik bont en blauw en onder de schrammen. Mijn kinderen zijn nog maar tieners en maken zich vreselijke zorgen. Zorgen die ik niet bij ze weg kan nemen. Ik kan niet eens meer een goede moeder voor ze zijn. Zij zorgen meer voor mij dan omgekeerd.

De neurologen blijven zoeken en dan is er ineens hoop. Ik word gewaarschuwd dat het een experimentele operatie is. Dat ze niet weten of het echt gaat werken en dat ik de eerste in Limburg ben die deze operatie ondergaat.

Voor mij is er geen twijfel. Dit is de enige kans op verbetering en die grijp ik met beide handen aan.

Na een zware operatie van ruim 6 uren, waarbij ze een neurostimulator in mijn hoofd plaatsen, die via draden in mijn lijf door een batterij in mijn buik wordt aangestuurd, gaat het langzaam beter. Het duurt nog ongeveer anderhalf jaar voordat de instellingen goed zijn. Maar ik word weer mens.

Ik zie de wereld weer, voel het leven. Inmiddels, 9 jaar na de eerste aanval, gaat het goed met mij. Ik heb nog af en toe een aanval en heb mijn leven weer opgebouwd en begeleid mensen middels hypnotherapie naar een “Fijn Leven” en dat maakt mij zielsgelukkig.

Vivian Halmans
Geluksregisseur
www.fijnleven.nl

Post a Comment

Translate ยป
Wishlist Member WooCommerce Plus - Sell Your Membership Products With WooCommerce The Right Way .