Member login

Username
Password

» Lost your Password?



PERSOONLIJK: Hoor ik iets rammelen?

Als ik met onbekenden over kinderen praat krijg ik regelmatig de vraag “En jij? Heb jij al kinderen?”. En als ik met kennissen dit gesprek heb dan is de vraag “Zou jij niet aan kinderen willen beginnen?”. Met echte vrienden heb ik het er eigenlijk niet echt meer over, want ze weten dat ik geen grote kinderwens heb. Toch? Wat is er ineens gebeurt waardoor ik van, ik denk dat ik geen kinderen wil, naar ik denk dat ik wel kinderen wil ben gegaan. Het is voor jullie denk ik net zo verwarrend als voor mijzelf. Lezen jullie mee?

Vroeger was ik er van overtuigd dat ik jong moeder zou worden. Ik wilde wel 6 kinderen. Een lekker groot gezin. Maar je hebt het leven natuurlijk niet voor het zeggen. Ik was single en ging vanaf mijn 21e voor een aantal jaren naar het buitenland. Toen ik op mijn 24e weer in Nederland kwam wonen en niet heel lang daarna een relatie kreeg dacht ik dat ik mr right had gevonden. Helaas bleek dit niet het geval. We zijn nu 6.5 jaar verder en ik ben nog steeds single. In deze 6.5 jaar is er ontzettend veel gebeurt waardoor ik van een “ik wil moeder worden” naar een “ik denk dat ik het wel ok vind zonder kinderen” vrouw ben gegaan.

In mijn hoofd zat het zinnetje dat kinderen mij gelukkig zouden maken. Dat ze mij compleet zouden maken. Toen het uitging met mijn ex vond ik het vooral heel moeilijk dat ik mijn moederschap in de kast moest parkeren. Want nu zou ik sowieso een “oude” moeder gaan worden, en dat idee vond ik echt vreselijk. Belachelijk natuurlijk, want je hebt het gewoon niet voor het zeggen.

Toen voor mij de periode aanbrak dat ik aan mezelf begon te worden, en uiteindelijk mijn gastric bypass kreeg, toen veranderde mijn leven zo ontzettend drastisch en werd ik zo gelukkig en content dat langzaamaan mijn idee over kinderen begon te veranderen. Natuurlijk zijn kinderen leuk, maar maken niet je geluk. Die maak je zelf. Kinderen hebben is niet alleen maar rozengeur en maneschijn maar ook rete zwaar. Kinderen hebben is niet zaligmakend, en dat besef kreeg ik steeds meer. Ik was zo gelukkig/content met mezelf en mijn eigen leven, dat nu zo kloppend was, dat ik mij niet meer kon voorstellen dat daar ooit kinderen bij zouden komen. Daarnaast was ik nog steeds single, dus ik hoefde er überhaupt nooit over na te denken. En als ik op date ging en deze persoon zei dat hij niet wist of hij wel kinderen wilde was ik eigenlijk opgelucht.

Maar je hoort hem vast aankomen, er komt een verandering aan. En die verandering heet het fenomeen “broer en schoonzus krijgen een kind”. Ik word over ongeveer 1 week tante. En ik vind het te gek. Iets wat echt van ons is. Want ondanks dat ik gek ben op de kindjes van vriendinnen, ik voel er zelf weinig bij. Maar nu is het anders. Sinds een klein maandje ga ik steeds meer nadenken over een kindje van mezelf. Ik merk dat ik, als ik aan het kindje van mijn broer denk, emotioneel wordt. Dat ik het projecteer op mezelf. Dat ik daardoor nadenk over mijn eigen toekomst en mijn “eenzaamheid”. Over het “alleen” ouder worden, maar toch iets van mezelf willen hebben. Een partner kan je hebben, maar kan je verlaten. Als het goed is blijft een kindje je leven bij je.  Het conflict in mijn hoofd is enorm aanwezig, mijn hart geeft het antwoord al wel. Mijn hoofd vind een kindje bewust en gepland op de wereld zetten egoïstisch, mijn hart zegt dat ik een oermoeder bent wat zonde is om dat te laten wegglippen.

De afgelopen twee weken droom ik over baby’s, het veranderen van de inrichting in mijn huis en ben ik mr google aan het raadplegen over zaaddonoren en hoe dat allemaal in zijn werk gaat en welke goede klinieken er bij mij in de buurt zitten. Er gaat een hele wereld voor mij open, en het schrikt mij niet af. Ik ga de komende maanden heel goed nadenken over een eventuele beslissing, ik ga enorm genieten van het tante zijn en misschien dat een fantastische tante zijn voldoende is voor mij. Zo niet, dan ga ik mezelf er nog meer in verdiepen en dan zal ik een keuze moeten maken, en ik vind het rete spannend!

Ik ben heel benieuwd, zijn er hier vrouwen die voor het moederschap hebben gekozen als alleenstaande vrouw? Laat het hieronder achter in een reactie.

Hoi, ik ben Isabelle en geboren in 1985. Ik werk fulltime als rental sales agent bij een autoverhuurbedrijf, maar eigenlijk werk ik fulltime aan mezelf. In 2015 heb ik een gastric bypass gehad, ben 60 kilo afgevallen, en vanaf dat moment is mijn lust en liefde voor leven pas echt begonnen. Ik schrijf over mijn gastric bypass, mooie plekjes van Nederland, reizen in het buitenland, gezond en lekker eten en mijn positieve levensstijl.

Post a Comment

Translate »
Wishlist Member WooCommerce Plus - Sell Your Membership Products With WooCommerce The Right Way .