Member login

Username
Password

» Lost your Password?



PERSOONLIJK: Zou je dat nu wel doen?

Tot een bepaalde leeftijd was ik nog niet met eten bezig, het had geen speciale ruimte en ik at gewoon wat we thuis aten en dat was prima. Toen ik in de puberteit kwam veranderde dat. Ik kreeg wat meer vrouwelijke vormen, maar was daarbij ook slank en sportief. Ik weet nog goed dat ik wat mayo bij mijn mijn gehaktbal wilde hebben en dat mijn vader zei “Zou je dat nu wel doen?” vanaf dat moment werd het beladen. Het kreeg een betekenis, een betekenis in deze dat ik dit beter maar niet kon nemen anders werd ik dik. Hoewel dit totaal niet aan de orde was, heeft deze zin altijd in mijn gedachten het gevoel gegeven dat ik niet perfect genoeg was. Hoe vaak heb jij deze zin gehoord? En waarom moeten wij (vooral vrouwen) altijd iets van elkaar vinden of denken? Lees gauw verder!

Na een heftige periode kreeg ik eindelijk hulp bij mijn eetstoornis boulimia. Ik kwam door de eetbuien aan, omdat mijn lichaam niet goed wist of die wel of geen eten binnen zou krijgen. Zo kon ik gerust 1 of 2 dagen bijna niets eten en dan weer mega veel eetbuien krijgen. Het feit dat ik hiervan aan kwam was echt een dingetje. Ik had destijds ook een relatie en ook in die relatie en om het te verminderen ging ik dan overmatig sporten en later zelfs ook braken. Helaas had ik destijds ook een schoonmoeder die mij verre van perfect vond en dit ook regelmatig tegen mij zei. Dan had ik nieuwe kleding gekocht en dan zij ze “Geef maar aan mij, dat past jij toch niet” of dan gingen we gezellig een dagje weg en namen we een ijsje en dan kreeg ik de opmerking “Dat ik nog wel 3 keer rond kon lopen voor dat ijsje”. Het koste mij dan ook moeite om overeind te blijven en deze relatie was ook niet gezond voor mij.

Door mijn eetstoornis werd mijn huid slecht en zag mijn gezicht er soms uit als een ballon met pukkels. Ik ging destijds met een goede vriendin uit eten en er hing een ontspannen sfeer. Tot dat ik vroeg of ik wat mayo bij mijn maaltijd mocht hebben en de ober het nodig vond om te zeggen “Zou je dat nu wel doen?” en ik niets meer kon uitbrengen en zo werd overvallen dat dit de rest van onze date verpest heeft.

Ik heb zeker een flinke dosis zelfspot, maar echt mensen kwetsen is toch een ander ding. Hoe meer ik aankwam en hoe voller ik werd, hoe meer opmerkingen ik kreeg. Zo gebeurde het ook eens dat ik wel een ijsje nam samen met mijn kids – meestal krijgen hun en neem ik niets – en dat er gelijk weer gezegd werd “Zou je dat nu wel doen?” en het leek wel overal voorbij te komen. Zo ging ik hardlopen met een vriendin en werd ik weer terecht gewezen op het feit dat dit geen zin had als je er zo uit zag.

De druk wanneer je slank bent en mensen bepaalde verwachtingen bij je hebben is nog vele malen lager dan de druk die je voelt als je dik bent en mensen hier constant iets van vinden.

Ik had het idee dat ik mijzelf constant moest verantwoorden. Zo at ik eens een appel op een verjaardag die ik zelf had meegenomen. Ik geef niet om (slagroom)gebak en vind het daarom zonde om dit te nemen als het niet nodig is. Toen ging ineens alle aandacht naar mij dat het zo goed was, maar ook de opmerking dat dit voor mij een gebakje moest zijn. Laat mij toch lekker met rust dacht ik. Soms wenste ik dat ik onzichtbaar was, maar dat is lastig als je flink bent. Door die frustratie heb ik wel eens gedacht ” Misschien moet ik zoveel eten dat ik dood ga”‘, misschien een openbaring, maar mensen met anorexia hebben soms dezelfde wens, maar andersom hoor je dit eigenlijk weinig. En nee, ik zeg dit niet om zielig te doen, maar omdat ik echt tijden hebt gekend dat ik mij zo voelde en dat ik van depressie naar depressie ging omdat ik niet kon leven met dit lichaam.ย 

De tijden dat ik beter in mijn vel zat en afviel, sportte en goed at waren fijn. Totdat ik na een goede week wat lekkers haalde en meteen weer onderuit werd gehaald met blikken of de zin “Zou je dat nu wel doen?” en zo ging het van iets lekkers naar een eetbui waar ik geen controle over had op dat moment. Het pijnlijkste is misschien wel dat ik weet dat ik te zwaar ben en dat ik ook weleens heb gezegd toen ik slank was, zo wordt ik later nooit. Eigenlijk ben ik mijn eigen nachtmerrie geworden, maar zo wil ik het nu niet meer noemen.

Ik ben vooruit gegaan. Ik heb keihard gewerkt aan mijn mindset dit jaar, aan minder stress, meer bewegen en mezelf niet meer straffen als het eens anders loopt dan anders. Ik ben opnieuw van mezelf gaan houden, nog niet volledig maar steeds een klein beetje meer! Dat is ook vooruitgang. Toen ik pas een leuke passessie had bij een kledingzaak en ik de foto’s terug keek, bedacht ik mij ineens “Wie is dit leuke sprankelende vrouw?” en dat was ik. Ik voelde mij trots, ondanks mijn curves en ondanks dat ik nog de nodige kilo’s kwijt wil. Ik kan dus met recht zeggen dat je gewoon van jezelf en je lichaam kunt houden ( ook al is dit nog niet volledig) en kunt werken aan je gezondheid en een slanker en energieker lichaam.

Klinkt “Zou je dat nu wel doen?” jou ook bekend in de oren? Deel het met ons hieronder!

Ik ben ervaringsdeskundige op het gebied van sport, gezondheid en lifestyle en deel dit graag met anderen. Mijn missie is om iedere vrouw zich goed te laten voelen van binnen en buiten en hieraan bij te dragen door informatieve blogs, recepten, mindset, diensten, events en een speciaal membership!

Comments: 2

  • reply

    Dominique

    28 juli 2019

    Ik kreeg/ krijg echt walgelijke commentaren en woorden naar m’n hoofd geslingerd als ik bv in de stad loop. Ik wet nooit in de stad juist om dat soort commentaren. Nam bv keer stukje stokbrood met alleen komkommer bij een Frans brood zaakje. En meteen allemaal commentaar. Je kan wel zien dat elke pond door de mond gaat. Ik zo boos dat eindelijk keer van me af beet en zei. Goh mag brood met komkommer wat gezond is in de maatschappij ook al niet meer dan snap ik waarom u zo dun bent van bijten op een houtje. Mens kwaad en ik m’n brood in zakje mee genomen was er klaar mee.
    Of dat sta te wachten bij ms mode tot m’n mama klaar is en een vrouw op leeftijd tegen m’n moeder begint van moet je dat zien die vetzak kan zo zijn wat die allemaal eet en m’n moeder er eerst in mee ging en d’r toen te knakken zette. Oo zoo nou dan weet u meer dan ik dat is nl mijn dochter en ik weet wat ze eet en dat is niet wat u opnoemt en daarbij ze ziet er modieuze en mooier uit dan u.
    Het is elke keer een gevecht als je ergens bent in openbaar, bij familie of thuis met verjaardagen. Mijn oma trapt me ook graag de grond in. Dat doet ze eigenlijk mijn hele leven al. Zou je dat wel eten, die buik kennen ze daar nu niets aan doen ( mijn maagdeel is bij mij m’n probleemzone. Elke keer daar weer commentaar op. Heb al gezegd als ze weer wat zegt pak ik mes en zeg zal ik dan maar wegsnijden kan je daar niet meer over zeuren. Ben d’r zo klaar mee.
    Maar dan zegt iedereen ja maar ze is al 91 en ik ja klopt maar dat betekent niet dat ze alles maar kan zeggen tegen de anderen zegt ze nl niets als daar wat mee is. Nu na m’n beroerte en diabetes ben ik ook zielig en is ze gefixeerd op wat ik niet kan of wat moeilijk gaat zoals m’n lopen. Uitleggen heeft geen nut heb al te vaak geprobeert ze luister niet eens.. Maar dat is bij meerdere dat ik niet kan zeggen hoe onzeker ik me nu voel. Ook kwa partner zoeken. Want ja ik ben even hard gezegd dik en heb een handicap. Als ik zit of sta zie je niets van m’n handicap maar als ik loop of iets vast hou dan valt dat ook wel op de grond dan is dat zichtbaar. Had mezelf net zo goed als geaccepteerd door m’n beste vriendin. Toen kreeg 1e beroerte en weer was ze er om me te helpen/ steunen. Helaas moet ik haar steun nu al ruim 1.5 jaar missen doordat ze onverwachts overleed. Damen in de stad kregen we beide lelijke dingen naar ons hoofd zijn was ook dik maar op eigen kracht 40 kilo afgevallen net als ik nu in bijna 3 jaar 28 kilo ben afgevallen. Gelukkig heb ik naast lieve ouders, zusje, en zwager. Een schat van een neefje van 20 die zegt tante dit is wie u bent en u bent mooi zo. Laatst stuurde hij uit niets via WhatsApp ik love jou. Dan smelt ik. En hij zegt als ze gemeen doen zeg het maar ik sla ze wel in elkaar voor u. Geen slecht woord over u. Tja dan smelt je gewoon. En zeg je dat is lief maar in elkaar slaan doen we niet.
    Maar het is dus weer een heel proces wat energie kost en moed als ik bv in de stad loop of ergens anders ben. Steeds in m’n hoofd zeggen ik ben mooi ik ben goed ik mag er zijn ookal ben ik dik en heb ik handicap.. Ook ik mag gewoon eten. Zonder schaamte ik weet zelf dat ik niet dagelijks Mac Donald’s eet of patat en kroketten etc.

Post a Comment

Translate ยป
Wishlist Member WooCommerce Plus - Sell Your Membership Products With WooCommerce The Right Way .