Member login

Username
Password

» Lost your Password?



MIND: Taboe op angst en dwang in het gezin

Bij een taboe voel je feilloos aan wat je wel en niet kunt vertellen aan anderen. Soms weet je dat het om een taboe gaat en kies je er bewust voor om het niet te delen. In mijn geval wist ik dat niet, maar voelde ik feilloos aan dat ik er niet over kon praten. Enerzijds door mijn eigen schaamtegevoel, anderzijds door de onuitgesproken boodschap die ik van mijn partner en kind kreeg.

Tot ongeveer twaalf jaar geleden was ik een meedwanger en vermijder. Dat deed ik al zo’n vijftien jaar. Er was echter geen sprake van een diagnose bij mijn partner. Ik wist dat dingen ‘gek’ waren. Toch zat ik vast in een cirkeltje waarin ik me aanpaste. Alles deed ik om te zorgen dat het rustig bleef thuis, dat de spanning bij mijn partner niet toenam.
Nu weet ik dat ik een meedwanger en vermijder was. Al die jaren dat ik dat deed, wist ik dat niet.

Twaalf jaar geleden werd bij ons toen tienjarig kind de diagnose OCD (obsessive compulsive disorder) gesteld. Een dwangstoornis. Hoewel ik geen dwanghandelingen bij hem had gezien, kon ik ze later wel herkennen.
Onze ongerustheid zat meer bij zijn slechte concentratie, zijn ‘slordigheid’, zijn alleen willen zijn, depressieve perioden, de manier waarop hij veiligheid zocht en ik hem moest geruststellen. Allemaal vaag. Ons geluk is geweest dat zijn juffen dit heel goed hebben opgepakt.
Toen bij hem de diagnose OCD werd gesteld, viel bij mij het kwartje wat mijn partner had.  Alleen bij hem in ergere mate.

Dwang kende ik als smetvrees: uren handen wassen, niets weg kunnen gooien, sloten blijven controleren. Dat had mijn partner ook, maar niet zo erg. Een klein beetje zoals zoveel mensen.

Veel en continu bevestiging vragen  is ook een vorm van dwang. Dat wist ik niet. Daarin zat voor mij het meedwangen en vermijden. Iets wat ik al vijftien jaar deed. Iets waardoor ik wanhopig was, boos, gefrustreerd en eenzaam.
Omdat ik niet doorhad waar ik in zat, kon ik het niet verwoorden aan anderen.
Het heeft mij en ons veel sociale contacten gekost.
De dwang van mijn partner ging twijfelen aan wat iemand tegen hem had gezegd, hoe het bedoeld zou kunnen zijn, hoe er gekeken werd door de persoon die iets zei en hoe je dat kon interpreteren. Het maakte dat ik niet meer ontspannen zat tijdens gezellige etentjes of verjaardagen. Achteraf moest ik alles uitleggen, verklaren. Hoe ik dat ook deed of zei, voor de dwang was het nooit genoeg. Dus moest ik mijn eigen woorden ook uitleggen en verklaren. Eindeloos.

Nu weet ik dat dwang nooit tevreden is. Dat als je de discussie aan gaat met dwang, je deze nooit wint. Dwang heeft altijd een tegenargument.
Doordat ik er wel op inging, bevestigde ik de angst en dwang juist. Maar dat had ik niet in de gaten. Wat ik wilde was dat de spanning bij mijn partner zakte en dat de rust in het gezin terugkeerde. We hadden immers ook twee kleine kinderen.

En zo was ik een meedwanger en vermijder. Ik ging mee in het gedrag van de dwang. En ik probeerde allerlei situaties te vermijden waarvan ik wist dat dit angst of dwang zou uitlokken.

Toen bij mijn partner en kind de diagnose was gesteld, is mijn eigen zoektocht begonnen naar hulp. Die was er nauwelijks. Vanuit de ouder- en partnerbegeleiding krijg je het advies om te stoppen met meedwangen en je grenzen te stellen. Hoe ik dat moest aanpakken werd niet verteld. Gewoon doen! Tja, die negatieve ervaring had ik al jaren. Daardoor was ik me alleen maar meer gaan wegcijferen en aanpassen.

Vanuit de behoefte mijn kind te willen helpen en het voelen van een enorme boosheid naar de dwang van mijn partner, ben ik me gaan losmaken uit het meedwangen en vermijden. Dat is me gelukt. Wat ik van tevoren niet wist, is dat dit een positief effect zou hebben op ons gezin. Ook op de dwang van mijn partner en kind.
Nu weet ik dat de kracht ligt bij de naaste. Doordat ik mijn focus afhaalde van de angst en dwang, ontstond er een andere ruimte. Waarin wij als gezinsleden allemaal een andere focus konden krijgen. Ik ging niet langer de discussie aan met de angst en dwang, ging er niet meer tegenin, bemoeide me er niet meer mee. En belangrijk, als ik een afspraak maakte, hield ik mijzelf aan die afspraak. In plaats van te verwachten dat de angst of dwang zich eraan zou houden.

Het taboe ben ik behoorlijk aan het doorbreken. Zonder dat dit de bedoeling was, is dit mijn werk geworden. In mijn coachpraktijk Sterk in Eigen Kracht begeleid ik mensen die een gezinslid hebben met angst of dwang (of andere GGZ-diagnose). Ik leer ze in te zien in welk patroon ze vastzitten, waar hun eigen angst zit en hoe ze dit liefdevol en zorgvuldig kunnen doorbreken.

Voor zover bekend heeft tien procent van de Nederlanders last van angst of dwang op een manier dat het dagelijks leven beïnvloed wordt. Gelukkig komt daar langzaam aandacht voor.
Maar hoeveel naasten zijn er die ongewild vastzitten in het patroon van meedwangen en vermijden? Twintig procent? Dertig procent?

Ik heb veel dingen gedaan waar ik me voor schaamde, die ik niet durfde te vertellen. Een gezinslid hebben met een GGZ-diagnose is een taboe. Nu is het mijn kracht geworden.
We leven samen met iemand waar we van houden en die ziek is, een angst- of dwangstoornis heeft.
Door mijn eigen ervaring weet ik dat de meeste naasten liefdevol maar op de verkeerde manier gaan helpen.
Daarom wil ik het taboe doorbreken, zodat naasten weten dat de sleutel bij hen ligt. Op een andere manier. Als ze dat willen en durven.

Sterk in Eigen Kracht

Coaching bij angst, dwang of dominant gedrag in het gezin

Post a Comment

Translate »
Wishlist Member WooCommerce Plus - Sell Your Membership Products With WooCommerce The Right Way .