Member login

Username
Password

» Lost your Password?



MIND: Wat verlies mij leerde

Op een koude middag in februari ‘95 sprak ik 3 woorden uit die nog heel lang in mijn hoofd zouden nagalmen; ‘tot vanavond mama’.
Dit waren de laatste woorden die ik ooit hardop naar haar zou uitspreken, al wist ik dat op dat moment nog niet.

Wat ben ik ongelooflijk boos geweest! Op iedereen die ‘gewoon verder ging’, op stomme tv commercials over pindakaas, lachende mensen en gezellige feestjes, eigenlijk op de hele wereld. Het voelde zinloos, leeg en vooral oneerlijk! Voor mij was alles anders.

Ik was 10 jaar en vond de wereld een bedreigende en wrede plek nadat mijn moeder overleed. Ik had geen idee meer wie ik was, wilde of zou moeten zijn en worstelde om mijn plek in de wereld terug te vinden.

Voor mijn gevoel zou de zon nooit meer gaan schijnen. Hoe kon ik mezelf toestaan om te lachen of plezier te maken? Hoe kon ik gewoon verder gaan terwijl zij dat niet meer kon?
Ik voelde me verscheurd door schuldgevoel toen mijn vader me vroeg of ik mijn 11e verjaardag wilde vieren. Hoe kon ik? Zij kon er niet meer bij zijn.

Zelfs de kleinste dingen die onveranderlijk lijken, zijn anders als je een dierbare verliest. Ik voélde me niet alleen anders, ik wás anders, van binnen!
Ik moest opnieuw leren leven maar dan zonder mijn moeder.

Ook al was alles anders, toch pakten mijn vader, zusje en ik langzaam de draad weer op en stap voor stap ontstond er een nieuw ‘normaal’. School ging gewoon door en het leven ging verder.

In 2002 rondde ik mijn secretariële studie af en viel ik gevoelsmatig weer in een soort gat. Ik wist niet wat ik nu moest doen. Banen waren er niet dus ik ging weg uit Friesland en trok in bij een bevriend gezin in de randstad. Ik wilde weg uit Friesland, weg van alles. Ondanks het feit dat ik heel bang was om het vertrouwde achter te laten, voelde ik duidelijk; ‘het is nu of nooit’!

Na wat losse baantjes hier en daar kreeg ik in 2005 een sollicitatiegesprek bij een overheidsinstantie in Den Haag. Ik werd aangenomen! Ik was trots, dit ging de goede kant op!

Na mijn eerste werkdag bleek echter dat er thuis brand geweest was. Alles was weg! Behalve de kleren die ik droeg en wat er in m’n tas zat.
Weer was ik mijn plek kwijt, weer was mijn identiteit weg (tenminste, zo voelde het) en weer was ik ontzettend boos.
Ik dacht: ‘als het verd*mme al niet zeker is dat mijn huis er ‘s avonds nog gewoon staat, hoe is dan ooit nog iets zeker?!’

Dit verlies van vertrouwen bleek zijn tol te eisen want na verloop van tijd begon ik, vooral op mijn werk, te merken dat ik regelmatig gespannen was.
Ik had vaak het gevoel dat ik onder een enorm ‘vergrootglas’ lag en voelde me steeds onzekerder.
Van simpelweg een kopje koffie brengen bij een klant kreeg ik ‘elastieken benen’, klamme trillende handen en rode wangen. Werkoverleggen of andere bijeenkomsten werden iets waar ik vreselijk tegenop begon te zien want: ‘stel dat ze me iets vragen’, of erger nog: ‘stel dat ze me iets vragen en ik weet het antwoord niet!’

Ik kreeg last van paniekaanvallen en hyperventilatie en dacht ik dat er iets mis met me was. Misschien had ik wel een (sociale) angststoornis of fobie! Maar ondanks de overeenkomstige symptomen voelde dat ergens nooit helemaal passend.

In de zomer van 2007 besloot ik een weekendje naar huis in Friesland te gaan om bij te komen. Daar scheurde ik tijdens een avondje uit mijn enkelband waardoor ik niet terug kon naar de randstad voor mijn werk. Paniek! Nu moest ik me ziek melden en dat deed ik nooit!
Gelukkig was mijn baas heel begripvol want, kennelijk melden mensen zich van tijd tot tijd gewoon wel eens ziek, dat gaf me genoeg rust om die spanning los te laten.

Toevallig moest mijn vader die week naar het ziekenhuis voor de uitslag van een bloedonderzoek. Daar kwamen we er tot onze grote schrik achter dat hij (mond)kanker bleek te hebben!
Onze wereld stond stil, we waren verdoofd en ontzettend bang om ook hem te verliezen! Ineens was niets anders meer belangrijk dan wat er op dat moment gaande was. Gelukkig werd er snel een operatie uitgevoerd en kon mijn vader na een relatief korte ziekenhuisopname weer naar huis om verder te herstellen.

Wake up call!

Door deze situatie (wake-up call), realiseerde ik me dat ik constant bezig was met vechten! Al mijn aandacht en energie ging naar zaken die ik níet (meer) wilde!

Mijn toenmalige relatie voelde al een hele poos niet meer goed maar durfde ik niet los te laten, mijn baan voelde niet goed maar gaf me financiële zekerheid, mijn woonsituatie voelde niet meer passend maar ik bleef. Ik was doodsbang om keuzes te maken!
Die constant aanwezige weerstand; dat was wat me zo ontzettend moe en gespannen maakte!
Eigenlijk vocht ik tegen mezelf door me te verzetten tegen mijn omstandigheden, tegen de realiteit en tegen het leven. In gedachten was ik heel veel bezig met het ‘herschrijven van mijn verleden’ door bijv. het bedenken van alternatieve scenario’s of proberen te voorkomen dat bepaalde situaties zich (in de toekomst) zouden herhalen! Ik leefde dus veelal in het verleden óf in de toekomst maar nooit in het ‘nu’.

Dit besef heeft ervoor gezorgd dat ik besloot om het roer om te gooien en steeds meer voor mezelf te kiezen. Ik wilde me niet meer afhankelijk voelen en geen slachtoffer van mijn omstandigheden meer zijn.

Ik sprong in het diepe; beëindigde mijn relatie, nam ontslag en van daaruit ontmoette ik de man waarmee ik ging samenwonen, trouwde en 2 prachtige kinderen kreeg!

In januari 2016 bleek mijn vader een zeldzame mantelcel-lymfoom (non-hodgkin) te hebben. Er was dus weer sprake van kanker!
Toch leek het in eerste instantie heel goed te gaan, hij had weinig last van de chemotherapie maar na een aantal maanden bleek die behandeling helaas niet (voldoende) aan te slaan. In oktober dat jaar werd hij met zeer ernstige pijnklachten opgenomen in het ziekenhuis waar hij nooit meer vandaan is gekomen.
Na een onzekere en zeer intensieve periode is mijn lieve vader in november 2016 overleden. Mijn zusje en ik aan zijn zijde, zoals we eigenlijk altijd hadden gestaan.

Dankzij oa. de gebeurtenissen die ik hierboven beschreef, leerde ik een heel waardevolle en belangrijke les die me ontzettend veel (zelf)inzicht opleverde:

Anders denken = anders voelen = anders doen!

Van tijd tot tijd ervaart iedereen wel eens narigheid. We worstelen allemaal met frustraties en teleurstellingen, soms voelen we diep verdriet, eenzaamheid, verlies of afwijzing.

De ervaring van dit soort negatieve emoties/ervaringen noemen we pijn, maar er is een verschil tussen pijn en ‘lijden’. Ik leerde dat lijden niet automatisch een gevolg van pijn hoeft te zijn!
Lijden wordt veroorzaakt door onze gedachten en overtuigingen over die pijn(lijke gebeurtenis).
Het zijn de steeds terugkerende gedachten en de nare filmpjes in ons hoofd. Het zijn de pijnlijke ‘verhalen’ die we onszelf keer op keer vertellen (denk bijv. aan: ‘ik ben niet (goed) genoeg, ik verdien dit niet, hij/zou zou niet mogen / moeten…).

Hoezeer we dat soms ook zouden willen, het is nu eenmaal zo dat we niet op iedere situatie of omstandigheid (of andere mensen!) controle hebben.

Maar waar we wel invloed op hebben, is de manier waarop we omgaan met situaties en hoe we daarover denken.
Je kunt kiezen hoe (op welke manier) je ergens naar kijkt, hoe je daarover denkt en dus in hoeverre situaties je (kunnen) beïnvloeden.

Ik leerde dat, als ik mijn weerstand durfde los te laten en ik mezelf kon toestaan te voelen wat er is (ook als dat iets onprettigs is) er als vanzelf ruimte ontstond voor nieuwe mogelijkheden en inzichten.

Deze, in de mindfulness veelgebruikte term, ‘accepterende houding’ helpt me enorm om dichterbij mezelf te blijven, bewuster keuzes te maken en flexibeler te zijn. Ik voel dat ik nu veel makkelijker kan ‘meebewegen’ met de ‘stroom van het leven’ in plaats van tegen de stroom in.

Het vergt naast (psychische) flexibiliteit en creativiteit ook een flinke dosis moed om het leven op een open en accepterende manier tegemoet te treden. Ik weet ook; dat is zéker niet altijd makkelijk en soms lukt dat ook gewoon (nog even) niet! Maar ook dan is het oké, ook dan kun je jezelf toestaan om te voelen wat dat met je doet.

Het doorleven van oa. de ervaringen die ik hierboven beschreef hebben ervoor gezorgd dat ik besloot om als coach aan de slag te gaan en (hooggevoelige) vrouwen te inspireren en te begeleiden bij het vinden van hun eigen pad én heeft me ertoe aangezet om te beginnen met het schrijven van een boek!
 
Want, zoals Brené Brown niet treffender had kunnen verwoorden:
 
Owning our story can be hard but not nearly as difficult as spending our lives running from it. Embracing our vulnerabilities is risky but not nearly as dangerous as giving up on love and belonging and joy – the experiences that make us the most vulnerable. Only when we are brave enough to explore the darkness will we discover the infinite power of our light.’

Iris Jager
irisjager.nl

Post a Comment

Translate »
Wishlist Member WooCommerce Plus - Sell Your Membership Products With WooCommerce The Right Way .