Member login

Username
Password

» Lost your Password?



WORKOUT: Van een gebroken heup naar een badeend

Een paar jaar geleden, fungeerde ik tijdens een wintersport als een soort van kegel. En werd ik van achteren, hoppa, door een skiër omver gebowld. Met als gevolg een helicopter-ritje naar het ziekenhuis en een hele ijzerhandel in mijn been. Maar tijdens het revalideren ging ik op een zoek naar een doel. Waar kon ik naartoe gaan werken? Om mezelf te troosten kocht ik een mountainbike en schreef ik me in voor een 24 uurs mountainbikerace, als solorijdster.

Na deze 24 uur fietsen, had het duursport-virus me in zijn greep. Heb meegedaan aan verschillende hele triatlons, en vond het super! Het hardlopen ging me het beste af, en dus ging ik me richten op ultraruns. In 2016 en 2017 heb ik een aantal hele mooie ultra’s gelopen.  En in 2018 stonden er ook een paar mooie runs op de planning.

Half februari van dit jaar kreeg ik last van mijn heup. De fysio dacht aan een spierscheur en ik deed rustiger aan, rennen ging niet meer. Maar de spierscheur was achteraf gezien een scheurtje in het heup. Niemand dacht daaraan, en dus bleef ik zwemmen en fietsen en werken…. Maar ja als je daarmee blijft lopen, wordt de scheur groter en zegt het bot letterlijk een keer ‘krak’. En daar lag ik in de woonkamer op de grond met helse pijn.

Tot 2 keer toe werd ik op de Eerste Hulp naar huis gestuurd met, ‘dat is een spierscheur en ja dat is heel pijnlijk’. En met twee krukken en een lading morfine zwaaide ze me weer uit! Uiteindelijk, na aandringen van de sportarts, werd er een CT-scan gemaakt.  (En het rare is dat je op krukken niet naar het scanapparaat mag lopen, maar niemand die je uitlegt hoe je dan die paar meter moet overbruggen, maar dat terzijde. 

Nog geen 2 uur later kreeg ik een telefoontje dat ik me maandag om 7.00 uur moest melden in het ziekenhuis. De spierscheur was een gebroken heup! Inmiddels had ik daar dus al een maand mee gelopen.

De operatie verliep voorspoedig. Maar helaas kreeg ik na een week, een interne bloeding, waardoor mijn been binnen 24 uur leek op een poot van een olifant. Na een paar dagen van mega veel pijn, veel huilen en de uren aftellen totdat ik weer morfine mocht, op naar huis.

Vol goede moed op naar herstel. Want we laten ons natuurlijk niet kisten!

En zo lag ik 2 weken na de operatie weer in het zwembad.

Wat voelde dat heerlijk! De eerste paar keer enkel met de armen zwemmen maar al snel kon ik mijn benen weer rustig gebruiken. Ik plonste zo vaak als ik kon het zwembad in; kon mijn energie kwijt, en bouwde conditie en spierkracht op. Want na 2 weken ziekenhuis, holt dat achteruit!

En het fijne was in het water had ik weinig pijn. Merkte ik niet dat ik scheef liep en kon ik ook de oefeningen van de fysiotherapeut doen. Maar bovenaan het trapje van het zwembad stonden mijn krukken geduldig op me te wachten. En hinkte ik weer naar de kleedruimte.

Ondertussen was het duidelijk dat de 3 ultraruns die ik had gepland wel kon vergeten. Wat was dat klote om de organisaties te moeten mailen dat ik er niet bij kon zijn. Die gave sportevenementen in Zwitserland en Italie waar ik zo naar uitkeek. Ik besloot dat er een nieuw doel moest komen. Wel iets met duursport, en aangezien zwemmen prima ging, schreef ik me in voor een 5 kilometer zwemtocht in openwater.

Ver buiten mijn comfortzone: zwemmen was mijn minst favoriete onderdeel met de triatlons, het donkere water onder je, de kou, en dan ook nog die vissen die ergens zitten.

Het zwemmen ging voorspoedig. En ik merkt dat de combinatie met crossfit erg goed was. Kreeg meer kracht in mijn armen. De baantjes in het zwembad maakten plaats voor zwemmen in openwater. Totaal anders dan zwemmen in het zwembad. Geen tegeltjes onder me, maar een donkere diepte. Geen chloor, maar vissen, en je voelde de wind en de zon op je gezicht!

In de zomer volgde ik wekelijks 2 lessen in open water zwemmen. Ik leerde navigeren in het water. Want ik leek wel een slalomskiër, een 100 meter werd al gauw 150 meter.  Het begon allemaal te wennen. En wat ik niet had verwacht, ik kreeg er zelfs lol in. Het is heerlijk om eindeloos rechtuit te kunnen zwemmen, niet om de 25 of 50 meter te hoeven keren. Dook gerust in mijn eentje in de vroege ochtend het water in. Zag de zon opkomen. Zwom mijn ‘baantjes’ en genoot.

Op 10 juni was het dan zover. Drie maanden na mijn operatie lag ik aan de start van de 5 km zwemtocht. Het verliep super goed. Afgezien dat mijn wetsuite vlak voor de start mega uitscheurde. Even kort in paniek, maar na me geconcentreerd te hebben op mijn armslag, ging mijn ademhaling als vanzelf naar beneden. Het was super, ik haalde zelfs mensen in. En na 1 uur en 20 minuten kwam ik over de finish! Dit smaakte duidelijk naar meer.

En aangezien het rennen nog wel even ging duren, plande ik mijn volgende doel.

De Giethoorn Challenge, een zwemtocht van 10 kilometer.

Hoi, mijn naam is Petra, 39 jaar, getrouwd met Martijn, en loop bijna de hele week in sportkleding (en nee ik noem mezelf geen fitgirl; meer sportverslaafd). Ik ben werkzaam als sporttrainer en masseur. Met mijn bedrijf Do The Extra Mile, wil ik mensen motiveren en enthousiast houden in het sporten. Gaan sporten moet geen verplicht nummer zijn, maar juist leuk en uitdagend. Zelf beoefen ik de trialon, dus lig veel uren in het water, fietsen of loop hard. En doe aan crossfit, om sterker en strakker te worden. Vind het super om een uitdaging te hebben om naar toe te trainen; zoals een triatlon ergens met veel hoogtemeters. En als ik stil zit, dan met de neus in de boeken voor de opleiding tot wandelcoach. Met mijn blogs wil ik een kijkje geven in mijn leven, de sportlessen die ik geef, mijn eigen trainingen, en de worsteling tussen een juiste balans in trainen en herstel. Je tips geven om je trainingen leuk en afwisselend te houden; hoe om te gaan met blessures, kortom veelal blogs rondom sporten!

Post a Comment

Translate »
Wishlist Member WooCommerce Plus - Sell Your Membership Products With WooCommerce The Right Way .